25 czerwca 2026
Francuskie lasy przechodzą przez okres bezprecedensowego osłabienia. Pożary, pasożyty, powtarzające się susze: skutki globalnego ocieplenia są tam odczuwalne z rosnącą ostrością, nawet jeśli ekosystem leśny nadal odgrywa kluczową rolę dla bioróżnorodności. Ta bezprecedensowa podatność na zagrożenia głęboko zmienia kontury sektora drzewnego, który mimo to rośnie, stając w obliczu napięć dotyczących zasobów, niestabilności cen i poważnych wyzwań regulacyjnych.
Ryzyko pożarowe, długo ograniczone do kilku zidentyfikowanych obszarów kraju, rozprzestrzeniło się obecnie na całą Francję.
„Wcześniej monitorowaliśmy jedynie trzy strefy na terytorium Francji. Dziś musimy zapobiegać pożarom w całej Francji.”
Śmiertelność drzew dobitnie obrazuje tę degradację: w ciągu dziesięciu lat wzrosła ponad dwukrotnie, z 7,4 mln m³ rocznie w latach 2005–2013 do 16,7 mln m³ w latach 2015–2023. W tym kontekście niektóre gatunki symboliczne, takie jak buk czy dąb, uznaje się już za niedostosowane do przyszłego klimatu, co zmusza Fédération nationale du bois (FNB) do uruchomienia szerokiego programu dywersyfikacji gatunków leśnych. Około jednej trzeciej francuskich lasów będzie musiało zostać dostosowanych do nowych warunków klimatycznych.
Do tych zaburzeń ekologicznych dochodzą napięcia gospodarcze zza Renu. Masowe ataki korników w Niemczech zdezorganizowały europejski rynek drewna, skłaniając niemieckich nabywców do szukania dostaw we Francji. Ta dodatkowa presja na francuskie zasoby spowodowała mechaniczny wzrost cen: metr sześcienny drewna na pniu osiągnął już 130 €, wobec 100 € na początku roku.
Na płaszczyźnie regulacyjnej unijne rozporządzenie w sprawie wylesiania (RDUE), którego wejście w życie zaplanowano na koniec 2026 r., wprowadzi obowiązek geolokalizacji działki pochodzenia dla każdej partii drewna importowanego spoza Europy. Nie wszyscy uczestnicy rynku są jeszcze gotowi sprostać temu wymogowi śledzenia pochodzenia, w szczególności niektórzy tartacznicy, których możliwości pozostają niewystarczające. Dystrybutorzy tacy jak Dispano już wcześniej przewidzieli te wymagania, wykluczając kraje uznawane za niemożliwe do kontrolowania pod względem traceability, takie jak Liberia czy Birma. Regulacja ogranicza ponadto stosowanie gatunków zagrożonych — moabi, merbau, cumaru, ipé — co zmusza przedsiębiorców do sięgania po drewno starsze i o większych średnicach.
W tym trudnym kontekście branża drzewna stanowi wyjątek na tle ogólnie martwego sektora budowlanego. Jej obroty wzrosły o 3 % w 2024 r. w porównaniu z 2022 r., napędzane rozporządzeniem RE2020 w budownictwie nowym oraz rozwojem renowacji energetycznej, w szczególności izolacji termicznej od zewnątrz w celu poprawy świadectw charakterystyki energetycznej budynków. Pojawienie się nowych produktów, takich jak włókna drzewne, również przyczynia się do odnowy oferty.
Plan France Relance 2030 odegrał decydującą rolę w tym dynamizmie, przeznaczając trzy miliardy euro na branżę. Inwestycje te umożliwiły modernizację narzędzi przemysłowych i relokację znacznej części produkcji. Efekty są mierzalne: francuski import drewna zmniejszył się o blisko połowę, z 4 mln m³ przed 2020 r. do 2,29 mln m³ w 2024 r.
„Stopniowo przemysł krajowy odzyskuje udziały rynkowe kosztem importu.”
Ożywienie to przekłada się również na bogatszą ofertę — o 20 % więcej pozycji we wszystkich segmentach w porównaniu z okresem przed pandemią COVID-19.
Odnowiona atrakcyjność drewna wzmaga jednak konkurencję. Ogólni dystrybutorzy coraz mocniej pozycjonują się na tym materiale, zmuszając historycznych specjalistów do wyróżniania się głębią usług i wartością swojej wiedzy branżowej.
Zmienność cen stanowi kolejne poważne wyzwanie. Konflikt na Bliskim Wschodzie napędza niestabilność cenową, którą CMEM ściśle monitoruje za pośrednictwem Obserwatorium Wzrostów Cen, które już zarejestrowało 300 podwyżek wśród 600 śledzonych francuskich dostawców. W terenie niektóre przedsiębiorstwa handlowe odnotowują wzrosty sięgające 12 % na niektórych produktach, co zmusza je do codziennego korygowania cenników i znacznego skracania okresu ważności ofert.
Spowolnienie budownictwa nowego wpływa również na relacje handlowe: opóźnienia płatnicze i należności nieściągalne rosną, choć sytuacja nie jest jeszcze uznawana za krytyczną. Specjaliści od drewna i płyt radzą sobie lepiej dzięki zazwyczaj solidniejszym strukturom i większym rezerwom finansowym, podczas gdy terminy płatności rzemieślników się wydłużają, odzwierciedlając rozproszoną niepewność na całym rynku.
W dłuższej perspektywie sektor będzie musiał zmierzyć się również z problemem sukcesji: jedna czwarta spośród około 1500 członków FNB nie ma zidentyfikowanego następcy, co osłabia często rodzinny charakter przedsiębiorstw. Branża drzewna porusza się więc w splocie skumulowanych niepewności — osłabionych zasobów leśnych, niestabilnych cen, słabnącego rynku budowlanego i modeli ekonomicznych wymagających reinwencji — zachowując jednocześnie atuty sektora rosnącego w świecie, który zdecydowanie zwraca się ku materiałom bardziej zrównoważonym.
