Australijskie lasy tracą drzewa w przyspieszonym tempie, co wskazuje na długoterminową zmianę w roślinności wraz z ocieplaniem i wysychaniem klimatu, jak wynika z nowego badania opublikowanego w Nature Plants. Analiza opiera się na ponad ośmiu dekadach danych dotyczących lasów.
Badanie dostarcza pierwszej ogólnokrajowej oceny śmiertelności drzew na tle naturalnym — zgonów niezwiązanych z pożarami, wycinką terenów czy wyrębem — w tropikalnych lasach deszczowych, sawannach i umiarkowanych lasach eukaliptusowych Australii. Naukowcy przeanalizowali 83 lata danych z ponad 2700 długoterminowych działek leśnych.
Wyniki pokazują, że śmiertelność drzew wzrastała systematycznie od lat 40. XX wieku, z zaskakująco spójnym wzorcem we wszystkich typach lasów. W tym samym okresie wzrost drzew uległ stagnacji lub spowolnieniu, co wskazuje, że rosnące straty nie są rekompensowane przez zwiększony wzrost i nie odzwierciedlają normalnego cyklu regeneracji.
Długoterminowy wzrost śmiertelności drzew ściśle koreluje z ocieplającym się i wysychającym klimatem Australii. Wzrost temperatur okazał się najsilniejszym czynnikiem związanym ze śmiertelnością, przy czym największe wzrosty odnotowano w gorących, suchych regionach oraz w gęstych lasach, gdzie konkurencja o wodę i światło nasila stres.
Wyniki budzą obawy dotyczące konsekwencji dla ekosystemów i społeczności ludzkich, które zależą od lasów pod względem bioróżnorodności, wartości kulturowych, rekreacji i drewna. Zwiększona śmiertelność zagraża również roli lasów w magazynowaniu węgla. Chociaż lasy obecnie pochłaniają około jednej trzeciej globalnych emisji dwutlenku węgla pochodzenia ludzkiego, dalszy wzrost śmiertelności drzew w połączeniu ze stagnacją wzrostu może osłabić tę zdolność.
Badanie podkreśla znaczenie długoterminowego monitoringu lasów dla zrozumienia wpływu zmian klimatycznych. Jednak naukowcy zauważają gwałtowny spadek liczby długoterminowych działek monitorujących w ciągu ostatnich 25 lat, co zmniejsza zdolność Australii do wykrywania pojawiających się zmian ekologicznych.
Autorzy wnioskują, że trwały, długoterminowy monitoring lasów — w połączeniu z pomiarami dynamiki węgla i bioróżnorodności — jest niezbędny do skutecznego zarządzania lasami w obliczu przyspieszających zmian klimatycznych.