wczoraj o 12:58
,Hiszpania
We wrześniu eksport kanadyjskiego drewna budowlanego do Stanów Zjednoczonych znacznie się zmniejszył, odnotowując spadek o 22%. Uderzenie jest tym bardziej odczuwalne, że towarzyszy mu obniżka cen kanadyjskiego drewna eksportowanego na południe o 8%, co stanowi „podwójną karę” dla już osłabionej branży. W tym kontekście Ottawa przyspiesza działania na dwóch frontach: stymulowanie popytu wewnętrznego poprzez budownictwo drewniane oraz dywersyfikację rynków zbytu w kierunku Azji.
Spadek wynika głównie z mniejszego zapotrzebowania w amerykańskim sektorze nieruchomości. Wzrost kosztów kredytów w warunkach wysokich stóp procentowych hamuje rozpoczęcie nowych budów, a co za tym idzie, zapotrzebowanie na materiały budowlane.
Do tych czynników koniunkturalnych dochodzą utrzymujące się napięcia handlowe między obydwoma krajami, pogłębione przez wyższe cła. Tymczasem Stany Zjednoczone pozostają głównym rynkiem eksportowym dla kanadyjskiego drewna, co sprawia, że branża jest szczególnie narażona na połączenie spowolnienia gospodarczego i niekorzystnych decyzji handlowych. Dla producentów ta strukturalna zależność przekłada się na większą zmienność wolumenów i cen.
Ten kontekst wywiera dodatkową presję na producentów, którzy już zmagają się z ograniczeniami produkcji w tartakach oraz niedoborami surowca spowodowanymi pożarami lasów. Kolumbia Brytyjska, historyczny filar branży, odczuwa w pełni skutki tych ograniczeń w dostawach, co zmienia strukturę działalności i zmusza niektórych graczy do dostosowania swoich mocy produkcyjnych.
Trudność jest podwójna: złagodzić skutki spadku popytu w USA, jednocześnie zabezpieczając osłabioną podaż, narażoną na kaprysy klimatyczne i ograniczenia przemysłowe. Stawka wykracza więc poza bieżącą koniunkturę: dotyczy odporności całego łańcucha wartości, który coraz częściej zmaga się z zakłóceniami.
Aby zmniejszyć zależność od rynku amerykańskiego, premier Carney stara się promować wykorzystanie drewna w budownictwie mieszkaniowym w Kanadzie, z celem stabilizacji popytu wewnętrznego przy jednoczesnym przyspieszeniu stosowania technik budowlanych o niskiej emisji dwutlenku węgla. Ottawa chce również uczynić stolicę laboratorium: partnerstwo między Carneyem a Markiem Sutcliffe’em, burmistrzem Ottawy, ma wspierać program Build Canada Homes. Agencja, dysponująca budżetem 13 miliardów dolarów, ma rozwijać tereny publiczne i promować budownictwo z drewna litego na dużą skalę.
Równolegle Kanada aktywnie poszukuje dywersyfikacji rynków zbytu na arenie międzynarodowej, między innymi poprzez niedawno przeprowadzoną misję handlową w Korei Południowej i Japonii. Wyraźny cel: budować trwałe partnerstwa w Azji, aby zmniejszyć zależność od rynku amerykańskiego, z potencjałem długoterminowym ocenianym jako znaczący. Argumenty przedstawiane na tych rynkach koncentrują się na aspektach środowiskowych: zrównoważone materiały, niski ślad węglowy, certyfikowane lasy oraz łańcuch dostaw przedstawiany jako stabilny. Zawarto kilka umów handlowych, w tym wzmocnione zobowiązania dostawcze z importerami japońskimi oraz wstępne partnerstwa z koreańskimi firmami specjalizującymi się w drewnie litym.
Ta sekwencja wydarzeń uwypukla złożoność relacji gospodarczych między Kanadą a Stanami Zjednoczonymi oraz wrażliwość przepływów drewna budowlanego na wahania gospodarcze i polityczne. Przejście na techniki budowlane o niskiej emisji dwutlenku węgla mogłoby jednak stać się motorem stabilizacji w Kanadzie i wzrostu w Azji — pod warunkiem opanowania ograniczeń podaży związanych z pożarami i zdolnościami produkcyjnymi tartaków.
